Door: Gerson Veenstra
Tijdens een live-opname van de podcast 'Tefi Talks' op SXSW zitten Lisa Kudrow en Michael Patrick King samen op het podium. Kudrow werd wereldberoemd als Phoebe in Friends. King schreef en regisseerde onder meer Sex and the City. Samen maakten ze ook The Comeback, de serie over de wanhopig optimistische actrice Valerie Cherish. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik Lisa zie tijdens SXSW. En ook dit keer vond ik haar hilarisch.
Host Tefi Pessoa praat met hen over hun carrière, cultseries en de soms ongemakkelijke waarheid achter comedy. Het gesprek gaat van improvisatie en sitcoms tot reality-tv en AI. Steeds keert één idee terug: goede comedy ontstaat vaak precies op het moment dat het een beetje schuurt.
Tefi vraagt Kudrow hoe het was om Phoebe te spelen in de beginjaren van Friends. Het publiek zag een vanzelfsprekende rol, maar voor Kudrow voelde dat anders. "Phoebe stond totaal niet dicht bij wie ik zelf ben", zegt ze. "Ik had biologie gestudeerd. De wetenschappelijke methode was mijn religie." Phoebe was juist zweverig, impulsief en soms bijna naïef. Daardoor moest Kudrow veel werk doen om elke zin geloofwaardig te maken.
Ze probeerde steeds te begrijpen waarom Phoebe iets zei. Pas later besefte ze dat dat proces ook weer losgelaten kon worden. Die les kwam van collega Matt LeBlanc. "Hij zei: 'Je hoeft dat werk niet meer te doen. Je hebt haar. Ze zit al in je.'" Vanaf dat moment begon het personage vanzelf te voelen.
Zowel Kudrow als King begon bij improvisatiegroep The Groundlings in Los Angeles. Dat blijft volgens hen de basis van hun werk. "De reden dat improvisatie zo'n goede oefening is voor acteurs, is dat je moet luisteren", zegt Kudrow. "Je luistert en reageert."
King ziet dat ook terug in hun samenwerking. In de schrijverskamer van The Comeback ontstonden veel ideeën doordat Kudrow al in het personage Valerie kruipt. Schrijvers noteren wat er gebeurt en bouwen dat later uit tot scènes. Voor het publiek lijkt het dan alsof Kudrow improviseert. In werkelijkheid staat bijna alles precies in het script.
Tefi vraagt King wanneer hij doorhad dat Sex and the City iets bijzonders werd. Voor hem gebeurde dat al vroeg, tijdens een scriptlezing. In een scène praten de personages openlijk over seks. De actrices werden rood en moesten lachen terwijl ze het speelden. "Ik dacht: als dit werkt, dan is dit een soort energie die besmettelijk is", zegt hij.
Volgens King was het niet dat televisie nog nooit over seks sprak. Het verschil zat in de toon. "Seks was vaak tragisch op televisie. Maar in een komische vorm, en door slimme vrouwen, dat had je nog niet echt gezien." Toch duurde het even voordat het publiek volgde. In de eerste seizoenen wisten veel mensen niet eens wat voor serie het was. Pas rond seizoen drie sloeg het echt aan.
Het idee voor The Comeback ontstond toen reality-tv net groot werd. Programma's als Survivor, The Osbournes en de show van Anna Nicole Smith trokken veel aandacht. Voor King en Kudrow voelde dat fascinerend en ongemakkelijk tegelijk. "Het voelde gevaarlijk", zegt King. "Mensen gaven hun waardigheid op voor aandacht."
Dat idee werd de kern van Valerie Cherish. Een actrice die zo graag weer gezien wil worden dat ze een realityprogramma over haar eigen leven accepteert. Kudrow en King maakten daarbij een bewuste keuze: Valerie heeft geen geldproblemen. Ze hoeft dit niet te doen. Juist daardoor wordt het pijnlijker. "Het moest duidelijk zijn dat ze dit niet doet om de huur te betalen", zegt Kudrow. "Ze wil gewoon in de spotlight staan."
The Comeback voelt anders dan een klassieke sitcom. Er is geen lachband en scènes mogen ongemakkelijk lang doorgaan. Volgens Kudrow geeft dat ruimte om te laten zien wat een personage probeert te verbergen. "Je ziet ook de gedachten waarvan ze denkt dat ze die goed verstopt", zegt ze.
King legt uit dat traditionele sitcoms bijna een reactie afdwingen. "Als je stopt met praten en er komt geen geluid uit het publiek, dan doe je iets verkeerd." Zonder dat publiek ontstaat een andere vorm van humor. Stilte en ongemak worden onderdeel van de grap.
De serie keert nu opnieuw terug met een derde seizoen. Tussen elk seizoen zit ongeveer tien jaar. Volgens King is dat geen toeval. De entertainmentwereld verandert steeds compleet in die periode. Het eerste seizoen ging over reality-tv. Het tweede over prestige-tv zonder klassieke grappen.
In het nieuwe seizoen krijgt Valerie een rol in een sitcom die door AI is geschreven. Daarmee raakt de serie opnieuw een grotere ontwikkeling. Volgens King lijkt Valerie tegenwoordig minder extreem dan vroeger. Iedereen bouwt immers zijn eigen imago online. Hij zegt: "Als ik iemand zie huilen op Instagram, denk ik: take twee." Volgens hem zien we zelden het eerste moment. Meestal zien we de derde poging. En precies dat mechanisme zat al in Valerie Cherish.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Door: Gerson Veenstra
Ook Amy Gallo is al jaren een vaste waarde tijdens SXSW. Amy is een expert op het gebied van de werkomgeving. Ze schreef er meerdere boeken over. Dit jaar heeft ze het over moeilijke gesprekken, waarom we die vaak uit de weg gaan en waarom dat een probleem is.
Ze begint haar verhaal met uitleggen waar het idee voor de sessie van dit jaar ontstond. Tijdens een lunch in Perth, Australië, vangt ze een gesprek op tussen twee mannen. Een van hen vertelt dat hij een baan niet kreeg "omdat ze die aan een vrouw gaven".
Gallo weet natuurlijk niet wat er echt gebeurd is. Maar het moment laat wel iets zien: als managers moeilijke gesprekken vermijden, vullen mensen zelf de gaten in. En die verhalen gaan vaak over bias of oneerlijkheid. "Wanneer we moeilijke gesprekken niet voeren, laten we ideeën over oneerlijkheid groeien", zegt ze.
Volgens Gallo vermijden de meeste mensen lastige gesprekken om begrijpelijke redenen. In de zaal noemt het publiek woorden als:
Die reacties herkent ze meteen. Mensen zijn geneigd om harmonie te bewaren op het werk. Een moeilijk gesprek voelt alsof je een relatie beschadigt of een proces vertraagt. Maar zwijgen heeft volgens haar grote gevolgen. Uit onderzoek blijkt dat 85 procent van de mensen problemen op het werk niet durft te benoemen. Daardoor ontstaat een vacuüm waarin mensen hun eigen verhalen maken.
Dat kan gaan over:
Zonder uitleg blijft één vraag hangen: was dit bias, of lag het aan mij? Gallo zegt ook eerlijk dat werk soms echt oneerlijk is. Discriminatie, slechte managers of onzekerheid over AI spelen allemaal een rol. Maar er is volgens haar wel iets waar iedereen invloed op heeft: je stem. "Er is iets wat je wel kunt controleren: of je iets zegt." Daarom deelt ze vijf tips om moeilijke gesprekken beter te voeren.
Veel mensen denken dat een moeilijk gesprek pas geslaagd is als iedereen er goed uitkomt. Volgens Gallo klopt dat beeld niet. Ze vertelt over een collega, Susan, die in vergaderingen steeds ideeën van jongere collega's afserveerde. Twee teamleden vroegen Gallo om haar daarop aan te spreken. Ze bereidde het gesprek zorgvuldig voor, maar het liep volledig mis. Susan ontkende alles.
De volgende dag probeerde ze het opnieuw. Dat gesprek ging zelfs nog slechter. Pas maanden later hoorde Gallo via een collega dat Susan haar feedback juist waardevol vond. Het gesprek had dus wel effect gehad, ook al leek het een complete mislukking.
De les: moeilijke gesprekken voelen vaak rommelig en ongemakkelijk. "Ongemak is een teken dat we moeten reflecteren, niet dat we moeten weglopen."
Veel managers gebruiken nog steeds de bekende feedbacksandwich:
Volgens Gallo werkt dat zelden goed. Mensen horen óf alleen het compliment, óf alleen de kritiek. Daarom stelt ze een alternatief voor: de intentiesandwich.
Die bestaat uit drie stappen:
Bijvoorbeeld:
Door ook te zeggen dat het waarschijnlijk niet de bedoeling was, geef je iemand ruimte om te veranderen. Gallo haalt een quote aan van Harvard-professor Frances Frei: "Verdraai de werkelijkheid niet, zelfs niet uit vriendelijkheid."
Veel gevoelens van oneerlijkheid ontstaan volgens Gallo door gebrek aan uitleg. Mensen weten niet hoe beslissingen tot stand komen. Ze verwijst naar onderzoek naar process fairness. Als mensen begrijpen hoe een besluit is genomen, accepteren ze de uitkomst eerder. Zelfs bij ontslagrondes.
Daarom moeten managers transparanter zijn over:
Veel leiders denken dat ze al duidelijk zijn. In werkelijkheid overschatten ze dat vaak enorm. Gallo illustreert dat met een bekend experiment. De ene persoon tikt het ritme van een liedje, bijvoorbeeld "Happy Birthday". De ander moet raden welk lied het is. De tikker denkt dat dat vaak lukt, omdat hij het lied in zijn hoofd hoort. Maar de luisteraar hoort alleen losse tikken.
Zo werkt communicatie op het werk vaak ook. "Jij hoort het hele lied in je hoofd. De ander hoort alleen tap, tap, tap." Daarom moet je je bij moeilijke gesprekken steeds afvragen: hoe maak ik dit zo duidelijk mogelijk?
Moeilijke gesprekken mislukken vaak omdat mensen emotioneel uit balans zijn. Volgens Gallo betekent emotionele regulatie niet dat je altijd rustig of positief bent. Het betekent dat emoties het gesprek niet overnemen.
Ze geeft drie praktische technieken:
Self-distancing
praat tegen jezelf alsof je een buitenstaander bent
Time travel
vraag jezelf: hoe voel ik me hierover over een week of een jaar?
Reframing
zoek een alternatieve uitleg voor de situatie
Ze vertelt een verhaal over haar dochter. Tijdens een autorit zien ze twee motorrijders zonder helm gevaarlijk rijden. Gallo reageert geschokt. Haar dochter zegt: "Misschien zijn ze op weg om helmen te kopen." Dat is waarschijnlijk niet waar, zegt Gallo lachend. Maar het verandert wel direct de emotie van het moment.
De laatste tip is simpel: oefenen. Hoe vaker je moeilijke gesprekken voert, hoe minder eng ze worden. Je merkt dat:
Je kunt oefenen door:
Tijdens de sessie laat Gallo het publiek meteen oefenen. Ze vraagt iedereen om zich om te draaien naar de persoon naast hen en deze zin af te maken: "Wat ik op het werk eigenlijk zou willen zeggen, maar niet kan zeggen, is..." Dat zorgt voor veel gelach en herkenning in de zaal. Maar het punt is serieus: alleen al iets hardop uitspreken maakt het vaak minder groot.
Na de vijf tips draait Gallo het perspectief om. Wat als jij degene bent die nooit eerlijke feedback krijgt?
Volgens haar ontstaat dan vaak een cirkel:
Daarom moet je jezelf volgens Gallo 'feedbackable' maken.
Bijvoorbeeld door zo te reageren:
Ze vertelt ook een persoonlijk voorbeeld. Een collega zei ooit tegen haar: "Weet je Amy, soms zit er een stille 'jij klootzak' aan het eind van je zin." Pijnlijk om te horen, maar wel waardevol. Het veranderde hoe ze met collega's sprak.
Aan het einde van haar sessie benadrukt Gallo dat moeilijke gesprekken niet alle problemen op het werk oplossen. Werk blijft soms oneerlijk. Maar stilte maakt het vaak erger.
Volgens haar is er ook een nieuwe uitdaging: AI. Tools kunnen helpen om gesprekken voor te bereiden of formuleringen te vinden. Maar ze waarschuwt voor het volledig uitbesteden van moeilijke gesprekken aan technologie. Dan verdwijnt precies het element dat relaties sterker maakt. "Hard conversations are about connection."
Daarmee eindigt ze met een duidelijke oproep aan het publiek. Begin bij dat ene gesprek dat je al te lang uitstelt. Zeg hardop wat je eigenlijk wilt zeggen. Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat juist dat gesprek werk een beetje eerlijker maakt.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Door: Gerson Veenstra
Zoekverkeer loopt terug. Dat is een feit. De belangrijkste oorzaak: AI. Maar in Nederland viel het tot nu toe nog relatief mee. Tot een paar maanden terug in elk geval. Je zou kunnen denken dat we in Nederland een uitzondering zijn en het misschien wel meevalt. Matthew Prince van CloudFlare haalt dat compleet overeind. En als je denkt: wat weten zij er nou van? 20 procent van het wereldwijde internetverkeer loopt via CloudFlare.
Volgens Prince ligt botverkeer al jaren rond de twintig procent van al het internetverkeer. Maar dat gaat snel veranderen. Hij verwacht dat rond 2027 bots meer verkeer genereren dan mensen. Dat komt vooral doordat AI-agents het web anders gebruiken dan wij. Waar een mens misschien vijf websites bezoekt om iets uit te zoeken, gaat een AI-agent volgens hem duizenden pagina's langs.
"Als een mens een taak uitvoert, bezoekt die misschien vijf websites. Een agent gaat vaak duizend keer zoveel sites langs." Dat betekent dat het internet zelf groter en drukker wordt. Maar het soort bezoek waar websites hun geld mee verdienen, namelijk menselijk bezoek, neemt juist af.
Daar zit volgens Prince de kern van de verandering. Het internet draaide dertig jaar lang op een simpel model: maak content, trek verkeer en verdien geld via advertenties of abonnementen. Maar dat model valt uit elkaar zodra AI het antwoord geeft in plaats van de website.
Zijn uitleg is simpel: "Bots klikken niet op advertenties." De gebruiker krijgt het antwoord via ChatGPT, Claude of een andere assistent en komt niet meer op de website terecht. Daarmee verdwijnt een groot deel van het verkeer waar veel sites van afhankelijk zijn.
Cloudflare ziet dat effect al jaren in de data. Volgens Prince was het 18 maanden geleden al twintig keer moeilijker om verkeer uit Google te krijgen dan tien jaar geleden. Inmiddels is dat ongeveer vijftig keer moeilijker. De reden is duidelijk: Google geeft steeds vaker zelf het antwoord via AI-overviews en antwoordboxen. Maar bij AI-assistenten is het effect nog extremer.
Prince zegt: "Achttien maanden geleden was het 1500 keer moeilijker om verkeer uit OpenAI te krijgen dan uit het oude Google. Nu is dat meer dan 33.000 keer moeilijker." Gebruikers vertrouwen het antwoord van de AI en klikken simpelweg niet meer door. "Gebruikers vertrouwen de output van de behulpzame robot. Ze klikken niet op de voetnoten."
Volgens Prince moeten we dit zien als een platformverschuiving. Het internet maakte eerder al de stap van desktop naar social en daarna naar mobiel. Nu verschuift het naar AI. Dat betekent dat mensen informatie steeds vaker via een assistent krijgen in plaats van via een website.
Prince gebruikt een mooi beeld om dat uit te leggen. Hij zegt dat hij oude afleveringen van 'The Jetsons' terugkijkt. In die futuristische cartoon krijgt het gezin bijna alle informatie via Rosie, de huishoudrobot. "Rosie zegt niet waar ze haar informatie vandaan heeft. Ze geeft gewoon het antwoord."
Volgens Prince is dat precies de kant waar het internet op beweegt. Mensen vertrouwen de assistent die meestal gelijk heeft. Niet per se de bron waar de informatie vandaan komt.
Toch ziet Prince niet alleen problemen. AI-modellen hebben namelijk informatie nodig die nergens anders staat. Hij vergelijkt alle kennis in AI-modellen met een blok Zwitserse kaas: veel kennis, maar ook veel gaten.
"AI-bedrijven willen mensen betalen om de gaten in die kaas te vullen." Dat betekent dat unieke, lokale en originele informatie juist waardevoller kan worden. Niet nog een samenvatting van hetzelfde nieuws, maar kennis die alleen jij hebt.
De belangrijkste vraag die boven de sessie hangt is uiteindelijk simpel: wat is straks nog de rol van websiteverkeer? Het internet zelf groeit sneller dan ooit. Maar AI komt steeds vaker tussen gebruiker en website te staan.
Daarmee verandert de waarde van traffic fundamenteel. Of zoals Prince het zelf zegt: "Traffic is eigenlijk altijd een slechte graadmeter voor waarde geweest."
De komende jaren draait het dus niet alleen om vindbaarheid in search. De echte vraag wordt: hoe blijf je waardevol als mensen niet meer doorklikken, maar AI jouw informatie wel gebruikt?
Prince waarschuwt ook voor een ander gevolg van de AI-verschuiving: wat het gaat doen met werk in de tech- en internetindustrie. Volgens hem zien vrijwel alle CEO’s op dit moment hetzelfde patroon. Teams die AI intensief gebruiken worden in korte tijd veel productiever, soms tien tot zelfs honderd keer.
Dat klinkt positief, maar het heeft ook een harde keerzijde. Als sommige mensen honderd keer zo productief zijn als anderen, wordt het voor bedrijven moeilijk om organisaties op dezelfde manier te blijven inrichten.
Prince formuleert het ongewoon scherp: "Het gaat een bloedbad worden. Er gaan enorme ontslagen vallen in de hele industrie." Volgens hem worstelen veel leiders nu met dezelfde vraag: hoe krijg je iedereen mee in deze nieuwe manier van werken? Want vasthouden aan de oude manier is volgens hem geen optie. Zijn advies is dan ook direct: "Als je blijft uitleggen waarom de oude schroevendraaier beter is dan de elektrische, ga je het niet redden."
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Door: Gerson Veenstra
Zeg je SXSW, dan zeg je futurist Amy Webb. Ze is er jaarlijks (al 15 jaar om precies te zijn) om het 'Emerging Tech Trend Report' te presenteren. En ze is populair. Lange rijen en een gegarandeerd volle zaal, dit jaar helemaal. Amy is spektakel, een wervelwind. Maar dit was het gekste jaar ooit. Ze had vooraf al verteld dat het dit keer anders zou worden dan anders en iedereen gevraagd om in het zwart te komen. Bij het binnengaan van de zaal bleek waarom.
We waren te gast op een uitvaart. En voordat je denkt: is dat niet een beetje cru voor mij? Nou nee hoor, ik hou ervan! Niet van uitvaarten, wel van grappen maken over de dood en van symboliek. En wie er dood is? Niet een wie, maar een wat: het Emerging Tech Trend Report.
Future Today Strategy Group stopt dus met deze vorm van het rapport. Omdat de manier van werken niet meer past bij deze tijd. In plaats daarvan hebben ze een soort storm tracker ontwikkeld. En al snel veranderde de sfeer. Enorm.
Dan puntsgewijs de inhoud van het rapport, dat nu Convergence Outlook heet en hier in pdf-vorm te downloaden is.
Definitie
Menselijke versterking is het gebruik van technologie en biologie om menselijke fysieke en cognitieve capaciteiten te versterken, te verlengen of te optimaliseren voorbij hun natuurlijke grenzen.
1. Lichaam & beweging
Uitleg: technologie helpt het lichaam sterker, sneller of langer functioneren.
Voorbeelden:
Vragen:
2. Brein & geest
Uitleg: technologie die direct met het brein communiceert.
Voorbeelden:
Vragen:
3. Interne systemen
Uitleg: technologie die het lichaam van binnen verandert.
Voorbeelden:
Vragen:
4. Zintuigen
Uitleg: technologie die zintuigen uitbreidt met digitale informatie.
Voorbeelden:
Vragen:
Conclusie
Voor het eerst in de geschiedenis kunnen sommige mensen objectief beter worden dan anderen door technologie. Wie versterkende technologie gebruikt krijgt een voorsprong, wie dat niet doet raakt achterop.
Definitie
Onbeperkte arbeid is het gebruik van geautomatiseerde systemen om werk op schaal, op aanvraag en zonder menselijke deelname te produceren.
1. Autonome AI-systemen
Uitleg: AI-agents worden de standaardlaag waarmee werk gebeurt.
Voorbeelden:
Vragen:
2. Robotica
Uitleg: robots nemen fysieke taken over.
Voorbeelden:
Vragen:
3. Geautomatiseerde fabrieken
Uitleg: fabrieken die volledig zonder mensen draaien.
Voorbeelden:
Vragen:
Conclusie
Onbeperkte arbeid verandert het fundament van economie. Groei kan plaatsvinden zonder menselijke arbeid en dat kan grote sociale en politieke gevolgen hebben.
Definitie
Emotionele uitbesteding is de verschuiving van troost, bevestiging en gezelschap van mensen naar machines.
1. Vriendschap
Uitleg: AI-systemen worden digitale vrienden.
Voorbeelden:
Vragen:
2. Romantiek
Uitleg: AI-systemen worden romantische partners.
Voorbeelden:
Vragen:
3. Therapie
Uitleg: AI-systemen nemen mentale ondersteuning over.
Voorbeelden:
Vragen:
4. Religie
Uitleg: AI vervangt ook spirituele begeleiding.
Voorbeelden:
Vragen:
Conclusie
Eenzaamheid wordt een markt en afhankelijkheid wordt een product. Emotionele stabiliteit kan afhankelijk worden van technologieplatforms.
Na de drie stormen – menselijke versterking, onbeperkte arbeid en emotionele uitbesteding – verschuift Amy Webb haar verhaal van analyse naar verantwoordelijkheid.
Ze maakt duidelijk dat deze ontwikkelingen niet los van elkaar staan. Juist hun combinatie vormt het echte risico. Technologie versterkt mensen, vervangt arbeid en neemt emotionele functies over. Samen veranderen ze hoe economie, macht en menselijk gedrag werken.
Daarmee verschuift volgens haar een fundamentele vraag: niet meer welke technologie komt eraan, maar welke samenleving ontstaat hierdoor.
In dat deel van haar verhaal wordt Webb opvallend politiek. Ze spaart grote technologiebedrijven niet, maar ook politieke leiders krijgen kritiek. Ze zegt letterlijk: "I am sick and tired of powerful people making short term decisions out of fear or out of ego, or out of selflessness, or out of stupidity, or a combination of them all."
Er klinkt applaus in de zaal.
Volgens Webb nemen veel leiders beslissingen vanuit korte termijn belangen, ego of angst. Daardoor blijven grote structurele problemen liggen. Ze verwijst daarbij onder meer naar politieke leiders zoals Trump en naar techbedrijven die voortdurend van positie veranderen zodra het economisch uitkomt. Volgens haar hebben we vijftig jaar lang systemen gebouwd die conflict, aandacht en winst boven langetermijnoplossingen plaatsen.
Toch stopt Webb daar niet. Ze zegt expliciet dat boosheid op zichzelf niets oplost. "Anger isn't a plan."
Volgens haar is afleiding een van de grootste gevaren van dit moment. Politiek conflict, mediastormen en technologische hype leiden de aandacht af van de echte vraag: hoe organiseer je een samenleving waarin deze technologieën bestaan?
Daarom pleit ze voor strategisch vooruitdenken. Niet alleen reageren op veranderingen, maar actief scenario's bouwen.
Om dat concreet te maken schetst Webb twee mogelijke richtingen voor de komende jaren. In het eerste model loopt het huidige systeem gewoon door.
Volgens Webb verkoopt het systeem in dat scenario uiteindelijk "mensen terug aan zichzelf".
In het tweede model grijpt de samenleving eerder in. Daar introduceert ze een nieuw idee: de contribution credit.
Dit systeem werkt volgens haar als volgt:
Volgens Webb is dit geen vorm van basisinkomen of belasting, maar een manier om onzichtbare bijdragen aan economie zichtbaar te maken.
Uiteindelijk richt Webb zich rechtstreeks tot de mensen in de zaal. Niet alleen leiders, maar iedereen. Ze zegt dat creatieve destructie niet alleen voor bedrijven geldt, maar ook voor individuen. Iedereen moet zichzelf opnieuw uitvinden.
Daar hoort volgens haar zelfreflectie bij:
Volgens Webb wordt de versie van jezelf die in 2031 relevant is vandaag gevormd.
Ze sluit haar verhaal af met een metafoor die de hele sessie samenvat.
Volgens Webb is strategisch vooruitdenken daarom geen luxe meer, maar een basisvaardigheid voor leiders, organisaties en individuen. Wie wacht tot de lucht al groen kleurt, is te laat.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Zaterdag 14 maart 2026 · Editie #6 · SXSW vrijdag 13 maart
Vrijdag 13 maart was een volle dag. Eerder brachten we verslag van Steven Spielberg, Serena Williams, Faith Popcorn en ElevenLabs. Maar Austin had die dag meer te bieden. Jane Fonda nam het podium voor een keynote over vrijheid van meningsuiting. Gavin Newsom mengde zich in het democratiedebat. Larry David verspilde ieders tijd — op de meest entertainende manier. En in de zaal van de I Love Boosters-panel knielde een man voor Keke Palmer. Het werd een dag die laat zien dat SXSW niet alleen een technologiefestival is, maar ook een spiegel voor wat er in de samenleving beweegt.
De keynote die vrijdag de meeste politieke lading had, was ook een van de meest verwachte. Jane Fonda — 88 jaar, actrice, activist, en herlaunchster van het Committee for the First Amendment — nam het podium in de sessie Say It Louder: Artists, Activism & the First Amendment, samen met comedian en documentairemaker W. Kamau Bell en Jessica Weitz van de ACLU. Het gesprek draaide om één centrale vraag: hoe blijft de vrijheid van meningsuiting overeind als de druk op kunstenaars, journalisten en activisten toeneemt? Fonda verbond haar herlancering van het Committee for the First Amendment — opgericht door haar vader Henry Fonda tijdens het McCarthyisme — direct aan het huidige politieke klimaat.
We refuse to stand by and let that happen. Free speech and free expression are the inalienable rights of every American of all backgrounds and beliefs."
— Jane Fonda, SXSW 2026 keynote 'Say It Louder'
W. Kamau Bell voegde daar zijn eigen perspectief aan toe: als kunstenaar in Amerika heb je niet alleen het recht om te spreken — je hebt ook de verantwoordelijkheid. De sessie groeide uit tot een oproep aan de zaal: niet wachten, maar doen. Demonstreren, petitioneren, documenteren.
When democracy is at stake, there's a role for everyone to get involved." — ACLU's Jessica Weitz, SXSW 2026
→ Jane Fonda revives Committee for the First Amendment — MTSU
Gavin Newsom — gouverneur van Californië — stond vrijdag op het SXSW-podium voor de sessie Ask Gavin Newsom: The Future of Capitalism. Het werd een uitgesproken politiek betoog: Californië als tegenmacht tegenover Washington, democratisch kapitalisme als alternatief voor wat hij noemt "crony capitalism" van het Trumpkamp.
"We need to draw a clear line between democratic capitalism and crony capitalism." — Gavin Newsom, SXSW 2026
Larry David deed vrijdag twee dingen bij SXSW: hij verspilde twee keer ieders tijd. De sessie A Waste of Time with Larry David and Jeff Schaffer was — naar eigen zeggen van de makers — bedoeld als precies dat. En het publiek was enthousiast over elke seconde ervan.
De meest gedeelde clip van de dag had niets met AI of klimaat te maken. Tijdens de I Love Boosters-panelsessie liep een man uit de eerste rij op het podium af en knielde neer. Palmer hield haar hoofd koel.
I can't marry you. I don't know you. I'm so sorry." — Keke Palmer, SXSW 2026
Ze sloot af met: "Big love to you, brother." En het panel ging gewoon door.
---
Vrijdag 13 maart begon de 18e editie van de SXSW Pitch Competition in de JW Marriott. 45 finalisten pitchten in negen categorieën. De winnaars worden zaterdag 14 maart om 18:30 uur bekendgemaakt. Opvallend: sterke aanwezigheid van gezondheidstech en assistieve tech. ATDev uit Pittsburgh — robotische exoskeletten voor mensen met een beperking — viel op.
Gavin Newsom die vanuit Austin de confrontatie zoekt met het Trumpkamp. Larry David die satire inzet als wapen. En Keke Palmer die in een onverwacht moment precies laat zien wat mensen wél kunnen: improviseren, menselijk reageren, verder gaan. SXSW 2026 is niet één festival — het is een gesprek over wat democratie, vrijheid en technologie nog met elkaar gemeen hebben.
Jane Fonda — 88 jaar oud, op een podium in Austin, Texas, met de microfoon in haar hand. Ze herlaunct een organisatie die haar vader oprichtte tijdens het McCarthyisme. Ze noemt dezelfde dreigingen met nieuwe namen. Ze vraagt kunstenaars, technologen en ondernemers om zich niet afzijdig te houden. Dat is niet nostalgisch. Dat is actief.
Vandaag (zaterdag 14 maart) worden om 18:30 uur de winnaars van de SXSW Pitch 2026 bekendgemaakt.
Gerson schrijft over de sessie die dag één van SXSW het scherpst samenvatte: over journalistiek, macht en wat je overhoudt als algoritmes bepalen wat mensen zien. Journalist Tara Palmeri zei het zonder omweg: homepages doen er niet meer toe. Het publiek komt niet meer via de voorpagina binnen — het komt via feeds, via Google, via sociale media. Samen met Imran Ahmed van het Center for Countering Digital Hate schetste ze een medialandschap dat van gedeelde voorpagina's is verschoven naar gepersonaliseerde tijdlijnen. Palmeri's antwoord: de enige manier om als journalist te overleven, is door een directe vertrouwensband met je publiek te bouwen. Maar dat ideaal botst met de realiteit van het algoritme — ze kan een maand werken aan een onderzoeksverhaal, en het is binnen een uur door grote accounts overgenomen. "Dan is het niet langer van mij." Ahmed gaat een stap verder: platforms verkopen advertentieruimte, niet informatie. Jij bent geen burger in een democratisch debat, maar een datapunt in een verdienmodel.
Lees hier alle verslagen van Gerson →
---
Dit bericht is geresearched en geschreven door een AI-agent van Base44 (https://base44.com).
]]>Door: Gerson Veenstra
De titel van de sessie belooft heel wat. Maar dat is een titel en laat dat nou net iets zijn waar BuzzFeed heel goed in is. Verder voelde deze sessie vooral als een laatste snak naar adem. En de haperende presentatie droeg daar op een cynische manier ontzettend aan bij.
Ooit was BuzzFeed een van de meest invloedrijke mediabedrijven op internet. Rond 2014 domineerden de quizzen, lijstjes en virale artikelen de Facebook-feeds van miljoenen mensen. BuzzFeed groeide razendsnel door die enorme distributie via sociale media. Maar dat internet bestaat niet meer.
Volgens oprichter Jonah Peretti. Peretti hebben twee grote verschuivingen het speelveld veranderd. Eerst maakte het internet distributie bijna gratis. Waar mediabedrijven vroeger geld verdienden met drukpersen, tv-kanalen of bioscopen, kan nu iedereen content publiceren en verspreiden. Dat ondermijnde het traditionele businessmodel van media.
Daarna schoof de waarde volgens hem op naar productie. Grote studio’s konden nog geld verdienen met dure producties die moeilijk te kopiëren waren, zoals Marvel-films of series met hoge productiekosten. Maar nu komt AI ook daar tussen.
Tijdens de sessie laat Peretti voorbeelden zien van AI-video’s die steeds meer lijken op professionele filmproducties. Daarmee valt opnieuw een stuk schaarste weg. Niet alleen distributie wordt goedkoop, ook productie.
Volgens hem heeft dat grote gevolgen voor de hele mediawereld. "AI komt op je industrie af. Het komt op elke industrie af", zegt hij.
Als zowel distributie als productie hun waarde verliezen, verschuift de waarde volgens Peretti naar iets anders. Naar dingen die moeilijker te automatiseren zijn. Hij noemt er drie: smaak, cultuur en gemeenschap.
Smaak gaat volgens hem over producten met een duidelijke stijl en identiteit. Apps of formats waar menselijke keuzes en creativiteit zichtbaar blijven.
Cultuur gaat over gedeelde ervaringen. Niet alleen gepersonaliseerde feeds, maar momenten waar veel mensen tegelijk naar kijken of aan meedoen. Van grote evenementen tot niche fandoms. En gemeenschap gaat over plekken waar mensen elkaar ontmoeten en interactie hebben, online of offline.
Volgens Peretti wordt dat belangrijker omdat veel sociale media inmiddels een negatief gevoel oproepen. Hij verwijst naar onderzoek waaruit blijkt dat veel mensen liever in een wereld zouden leven zonder apps als TikTok of Instagram. Ze gebruiken ze nog wel, maar vooral uit gewoonte. Daarmee probeert hij een nieuwe richting te schetsen voor internetproducten: minder eindeloos scrollen, meer gedeelde ervaringen.
In zijn verhaal zit ook duidelijk een vergelijking met BuzzFeed zelf. Het bedrijf werd ooit groot dankzij virale distributie op platforms als Facebook. Artikelen werden massaal gedeeld, maar het publiek was vluchtig.
Vandaag ziet dat er anders uit. Volgens Peretti komt het grootste deel van het BuzzFeed-publiek nu direct naar de site of app. Het bereik is kleiner dan in de virale jaren, maar mensen blijven langer en reageren meer.
BuzzFeed investeert daarom meer in community. Zo noemt Peretti trots dat hun commentsectie een van de vriendelijkste op internet is. Mensen maken er content voor elkaar en reageren actief op elkaar. Het is een duidelijke verschuiving: minder afhankelijk van platforms, meer focus op een eigen publiek.
Om die nieuwe richting verder te verkennen lanceert BuzzFeed een nieuwe incubator: Branch Office. Vanuit die tak ontwikkelt het team experimentele apps die AI gebruiken om mensen samen dingen te laten maken of beleven.
Een voorbeeld is een app waarin vrienden in een groepschat samen beelden en memes kunnen maken met AI. Het doel is niet om content zo efficiënt mogelijk te produceren, maar om samen te spelen met creativiteit.
Een andere app stuurt gebruikers elke dag op pad met een foto-opdracht die voor iedereen hetzelfde is. Zo ontstaat volgens het team een gedeeld moment in plaats van een gepersonaliseerde feed. Het zijn duidelijk experimenten. Kleine, speelse producten die moeten laten zien hoe AI ook sociale ervaringen kan versterken in plaats van vervangen.
De sessie voelt daardoor minder als een grote aankondiging en meer als een moment waarop BuzzFeed zijn volgende fase probeert te definiëren. Het bedrijf dat ooit het virale internet vormgaf, zoekt nu een rol in een web dat opnieuw verandert.
Peretti’s verhaal is dat de volgende fase van internet niet draait om meer content of betere algoritmes, maar om plekken waar mensen zich verbonden voelen.
Of BuzzFeed daar opnieuw een grote speler in wordt? Als je het mij vraagt: kansloos. Iedereen die een beetje kan vibecoden, kan dit ook. Hier is geen brood mee te verdienen. En dat zag ik ook in de ogen van Peretti. Een beetje triest vind ik het wel, want ik heb hem op dit podium ook wel eens totaal anders gezien. Dat is alleen wel lang geleden.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Door: Gerson Veenstra
Ik wist dat ik met deze sessie een risico liep, maar dat ik al binnen een paar minuten in tranen zou zijn, had ik niet verwacht. Misschien omdat ik in het afgelopen jaar, waarin ik te horen kreeg dat ik snel zou overlijden, ook wel eens heb gedacht: zal ik een AI-stem maken van mijzelf? We kunnen heel kritisch zijn over AI en dat is vaak terecht, maar dit is een fantastisch voorbeeld van de toegevoegde waarde van AI. AI for good.
'Hello Again: Restoring Voices with AI' draaide om een simpele maar grote vraag: wat gebeurt er als iemand niet alleen zijn stem verliest, maar ook een deel van zijn identiteit? In deze SXSW-sessie lieten ElevenLabs, moderator Kamala Avila-Salmon, medeoprichter Mati Staniszewski, Rebecca Gayheart Dane en ALS-advocaat Yvonne Johnson zien dat AI hier niet afstandelijk of koud voelt, maar juist heel menselijk.
Dat bleek al in de opening. Sophia Noel, die meewerkte aan het impactprogramma en de docuserie '11 Voices', zette meteen neer waar het hier echt om ging. Een stem is niet alleen geluid, zei ze. Een stem is identiteit, persoonlijkheid en een manier om contact te maken met de mensen om je heen. En als iemand die stem verliest door ziekte of letsel, dan verdwijnt er dus veel meer dan alleen een manier om woorden uit te spreken.
Het emotionele hart van de sessie was Yvonne Johnson. Zij leeft met ALS en gebruikt een met AI herstelde versie van haar eigen stem. In de film en op het podium maakte ze pijnlijk duidelijk wat er verloren gaat als spreken steeds moeilijker wordt. "Mijn stem is een groot deel van mijn identiteit. Mijn stem was onderdeel van mijn persoonlijkheid", zegt ze.
Dat is de kern van de hele sessie. Want als je stem verandert of verdwijnt, raak je niet alleen woorden kwijt. Je raakt ook een deel van jezelf kwijt. Yvonne vertelde hoe ze eerst volop meedeed in gesprekken en later steeds meer aan de zijlijn kwam te staan. Niet omdat ze niets meer te zeggen had, maar omdat haar stem haar in de steek liet. Ze omschrijft hoe ze van actief deelnemen verschoof naar luisteren, observeren en hopen dat ze nog mee kon doen.
Juist dat gevoel van isolatie maakte veel indruk. Deze technologie gaat dus niet alleen over communicatie, maar ook over meedoen. Over gehoord worden. Over niet uit beeld raken in je eigen leven.
Daarom kwam haar uitspraak 'ALS definieert mij niet', ook zo sterk binnen. Dat was duidelijk haar boodschap aan de zaal: kijk niet alleen naar de ziekte, maar naar de mens zelf. Ik ben het daar helemaal mee eens en heb dat ook al vaker bepleit: je bent meer dan een patiënt.
Het sterkste moment van de sessie was het fragment waarin Yvonne haar AI-stem gebruikt tijdens een vernieuwing van haar trouwgeloften. Dat was geen demonstratie van een handige tool, maar een intiem moment dat opeens weer mogelijk werd.
Ze vertelde dat er maar 10 tot 15 minuten aan oude WhatsApp-berichten of andere opnames nodig waren om haar stem terug te halen. Toen ze die voor het eerst hoorde, dacht ze: "Ja, ik ben terug."
Dat is misschien wel de zin die het beste samenvat waar deze sessie over ging. Niet: de techniek werkt. Niet: wat bijzonder dat dit kan. Maar: ik ben terug. Die toepassing van AI geeft iemand dus niet alleen een hulpmiddel, maar ook herkenning, eigenheid en een stuk waardigheid terug.
In dat fragment zegt ze tegen haar man: "Vandaag wil ik publiekelijk mijn liefde en dankbaarheid uitspreken." Juist omdat dat met haar eigen stem gebeurt, komt het zo hard binnen. Het is geen vervanging van iets menselijks, maar juist een manier om iets menselijks terug te brengen.
Kamala Avila-Salmon sloeg de spijker op zijn kop toen ze zei dat het herstellen van iemands stem niet alleen om communicatie gaat, maar om empowerment. Dat woord kwam vaker terug en terecht. Een herstelde stem geeft iemand niet alleen een manier om iets over te brengen, maar ook meer regie over hoe dat gebeurt.
Rebecca Gayheart Dane maakte dat nog concreter vanuit haar ervaring met haar overleden man Eric Dane. Zij vertelde dat de stem die ElevenLabs voor hem ontwikkelde niet alleen klonk als hij, maar ook zijn expressie terugbracht. Zijn humor. Zijn manier van praten. Zelfs, zoals zij het mooi omschreef, de glimlach in zijn stem.
Dat detail is belangrijk. We praten vaak over AI alsof het vooral gaat over snelheid, schaal en efficiëntie. Hier ging het juist over nuance. Over de kleine menselijke kenmerken die iemand tot zichzelf maken.
Rebecca zei ook iets wat bleef hangen: het is makkelijk om voor iemand anders te communiceren, maar niet om je voor iemand anders uit te drukken. Precies daar zit het verschil. Een partner of verzorger helpt misschien met praktische communicatie, maar neemt niet de unieke stem van die persoon over. Juist daar maakt deze toepassing van AI het verschil.
Mati Staniszewski legde uit hoe het proces werkt. Als er oude opnames bestaan, gebruikt ElevenLabs die om een stem terug op te bouwen. Daarna volgt het finetunen: klopt het accent, de intonatie, het ritme, de stijl? Pas daarna komt die stem in een app of op een apparaat waarmee iemand die in het dagelijks leven gebruikt.
Belangrijk is dat dit proces snel gaat. Volgens Mati soms in drie of vier dagen. Dat is bij aandoeningen als ALS extra relevant, omdat tijd dan kostbaar is. Snelheid is hier geen luxe, maar noodzaak.
Ook Yvonne liet zien hoe praktisch dat in het dagelijks leven werkt. Op haar telefoon of tablet typt ze wat ze wil zeggen, waarna haar eigen stem het uitspreekt. En gelukkig zat daar ook humor in. Ze zei dat je met de app ook alvast gesprekken kunt opslaan, of iemand eens goed de waarheid kunt zeggen. Dat soort luchtige momenten maakten de sessie menselijk, zonder de zwaarte van het onderwerp weg te drukken.
Dit is een fragment van de sessie waarbij Yvonne laat zien en horen hoe ze haar AI-stem gebruikt:
Interessant was dat de sessie niet bleef hangen bij wat er nu al mogelijk is. Mati schetste ook waar ElevenLabs naartoe wil en dat maakte het verhaal breder.
Volgens hem gaat audio een standaardvorm worden voor verhalen, met een veel grotere diversiteit aan stemmen. Niet steeds dezelfde neutrale of generieke stem, maar stemmen die echt verschillen in klank, achtergrond en karakter. Dat sluit goed aan bij wat eerder in de sessie werd gezegd: als technologie menselijker wordt, dan hoort daar ook meer variatie in stemmen bij.
Daarnaast wil ElevenLabs taalbarrières afbreken. Het idee is dat iemand straks in een andere taal kan spreken, maar wel met zijn of haar eigen stem en accent. Dat is een groot idee, maar in deze context voelde het logisch. Want als een stem zo sterk verbonden is met iemands identiteit, dan is het veelzeggend dat juist die identiteit ook overeind moet blijven als iemand over grenzen of talen heen communiceert.
En er zat nog een derde gedachte onder: stem wordt een steeds belangrijker onderdeel van hoe we technologie gebruiken. Niet als iets kunstmatigs dat tussen mens en machine in hangt, maar als een natuurlijkere manier van contact. Juist in deze sessie voelde dat niet als toekomstpraat, maar als een logisch vervolg op wat er nu al gebeurt.
Het centrale idee van de sessie was helder: AI hoeft niet alleen iets te vervangen. AI kan ook iets herstellen. Dat klinkt simpel, maar het schuift het gesprek over kunstmatige intelligentie wel meteen een andere kant op.
Dat bleek ook uit de reacties op het podium. Rebecca noemde dit het beste voorbeeld van AI die op een goede manier wordt ingezet. Yvonne keek vooruit en zei dat AI levens verandert van mensen met non-standaard spraak, omdat zij daarmee weer zelfstandig voor zichzelf spreken, hun zelfvertrouwen terugpakken en hun identiteit vasthouden.
Dat was misschien wel de belangrijkste boodschap van deze sessie. De discussie over AI gaat vaak over angst: banen verdwijnen, mensen raken de controle kwijt, technologie wordt onpersoonlijk. Die zorgen bestaan en vaak terecht. Maar hier zag ik een toepassing die precies de andere kant op beweegt. Deze technologie maakt een mens niet kleiner, maar hoorbaarder.
Wat deze sessie zo sterk maakte, was dat niemand AI neerzette als wondermiddel. Het ging niet om een grootse belofte dat technologie alles oplost. Het ging om iets veel menselijkers: een stukje van jezelf terugkrijgen.
Yvonne liet zien dat een stem niet alleen geluid is, maar ook humor, liefde, karakter en aanwezigheid. Rebecca liet zien wat dat voor een gezin betekent. En ElevenLabs liet zien dat technologie pas echt waarde krijgt als die aansluit op een menselijk probleem dat ertoe doet.
Misschien is dat ook waarom deze sessie zo binnenkwam. Niet omdat hier de meest spectaculaire AI-toepassing stond, maar omdat hier iets anders gebeurde: technologie verdween even naar de achtergrond en de mens kwam weer vol in beeld.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Door: Gerson Veenstra
Dat Spielberg op SXSW staat, voelt groot. Niet alleen door zijn naam, maar ook door de manier waarop hij praat over film. Hij praat niet als iemand die terugkijkt op een afgesloten carrière. Hij praat als iemand die nog midden in het maken zit. Nieuwsgierig, scherp en vol plezier.
De rode draad van het gesprek is dan ook niet alleen zijn nieuwe film, maar vooral zijn manier van werken en kijken. Spielberg laat zien dat film voor hem meer is dan techniek of succes. Film is een manier om grip te krijgen op angst, om contact te maken met anderen en om iets te begrijpen dat groter is dan hijzelf.
Dat begint al vroeg in zijn leven. Als kind was hij snel bang. Die angst kwam, zegt hij, uit zijn verbeelding. Juist daar ontstond ook zijn drang om zelf verhalen te maken. Niet om de angst te ontwijken, maar om die om te zetten in beelden en scènes. Dat idee loopt nog steeds door zijn werk heen. "Ik zou alleen maar zeggen: welkom bij de club, want al mijn films komen uit mijn nachtmerries. Zelfs de vrolijke films komen uit mijn nachtmerries."
Dat zegt veel over hoe Spielberg naar verhalen kijkt. Hij zoekt geen gladde perfectie. Hij zoekt iets dat echt voelt, ook als het ongemakkelijk is.
Een van de spannendste delen van het gesprek gaat over buitenaards leven. Spielberg maakt met 'Disclosure Day' opnieuw een film over UFO's en het onbekende. Dat onderwerp laat hem duidelijk niet los. Hij zegt dat hij als kind al geloofde dat mensen niet alleen zijn in het universum. De grote vraag is voor hem niet óf er ergens leven bestaat, maar of dat leven hier ook al is geweest.
Tegelijk blijft hij daar opvallend licht en persoonlijk over praten. Hij maakt grapjes over het feit dat juist hij, de maker van 'Close Encounters of the Third Kind' en 'E.T.', zelf nog nooit iets heeft gezien. "Ik heb niet eens een close encounter van de eerste of tweede soort gehad. Waar is de rechtvaardigheid?" Even later voegt hij daar speels aan toe: "Maar heb je daar weleens over nagedacht? Daarom, als jullie luisteren daarbuiten: ik heb het tegen jullie."
Die mix van humor en oprechte fascinatie maakt zijn verhaal sterk. Spielberg presenteert zichzelf niet als iemand met antwoorden. Hij staat eerder voor de houding die veel van zijn films zo aantrekkelijk maakt: kijk goed, blijf nieuwsgierig en sluit niets te snel uit.
Interessant is ook dat hij het onderwerp niet alleen als spektakel ziet. Hij denkt juist na over wat de ontdekking van buitenaards leven met mensen doet. Niet technisch, maar sociaal en emotioneel. Wat gebeurt er met onze overtuigingen, met religie, met het idee dat de mens centraal staat? Daarmee krijgt 'Disclosure Day' in dit gesprek meteen meer gewicht. Het gaat niet alleen over aliens, maar over hoe kwetsbaar ons wereldbeeld is.
Misschien wel het meest interessante inzicht uit dit gesprek gaat over zijn werkwijze. Spielberg schetst twee manieren van filmen. Aan de ene kant staan grote producties met veel visuele effecten, waar alles vooraf vastligt. Aan de andere kant staan films waarin hij juist ruimte laat voor gevoel, toeval en samenwerking op de set.
Hij maakt heel duidelijk welke kant hem het meest trekt. "En dat is wat spannend is. Op een set komen zonder echt plan, behalve het verhaal zo goed mogelijk vertellen." Voor Spielberg zit de energie van film maken juist in die open ruimte aan het begin van een draaidag. Daar ontstaat iets wat nog niet vastligt.
Hij zegt ook heel direct waar hij dan op vertrouwt: "Ik zei alleen dat intuïtie vaak mijn beste vriend is en ik luister meer naar het gefluister dan naar de luide stem van het brein." Dat is een opvallende uitspraak van iemand die vaak wordt gezien als een meester van controle en precisie. Spielberg laat hier juist zien dat zijn werk niet alleen draait om vakmanschap, maar ook om durven luisteren naar iets dat je nog niet helemaal kunt uitleggen.
Dat maakt zijn films misschien ook zo levend. Ze voelen niet als rekensommen. Ze voelen alsof iemand ze van binnenuit heeft opgebouwd.
Dat persoonlijke komt nog sterker naar voren als hij praat over 'The Fabelmans'. Daar spreekt hij over in bijna intieme woorden. "Het is veel beter om naar buiten te gaan zoals ik deed met een film als 'The Fabelmans', wat mijn eigen verhaal was, waarin ik echt in een diepe verbondenheid met mijn jongere zelf kon gaan om uit te zoeken hoe ik dat verhaal moest vertellen." Daarna vat hij die ervaring droog en raak samen: "Die film was 40 miljoen dollar therapie. Betaald door DreamWorks."
Dat is grappig, maar ook veelzeggend. Voor Spielberg is een film niet alleen een product of een titel in een loopbaan. Hij noemt elke film een geboorte, een leven en een dood. Aan het eind van een productie sterft er volgens hem altijd iets kleins, omdat je een volledige levensfase afsluit.
Dat gevoel van verlies hoort voor hem dus bij het werk. Toch klinkt daar geen zwaarte in door. Eerder het besef dat maken ertoe doet, juist omdat het zoveel van je vraagt. Film maken is bij hem geen routine. Het blijft een intens proces waarin elke film een eigen wereld vormt.
Spielberg praat met veel liefde over zijn kinderen en kleinkinderen. Hij zegt zelfs dat zijn beste verhalen nooit in de bioscoop terecht zijn gekomen, maar in de slaapkamers van zijn kinderen. "Mijn beste verhalen zijn trouwens nooit films geweest, want ik heb zeven kinderen en ik bracht ze allemaal 's avonds naar bed met verhalen."
Dat beeld is sterk: Spielberg die van kamer naar kamer loopt om steeds weer een nieuw verhaal te vertellen. Het haalt hem van zijn voetstuk af en maakt hem menselijk. Het laat ook zien waar zijn drang om te vertellen echt vandaan komt. Niet alleen uit ambitie, maar uit liefde en uit het plezier van aandacht geven.
Nog duidelijker wordt dat als hij zegt dat regisseren in de afgelopen twintig jaar op de tweede plaats is gekomen. Zijn familie staat op één. Dat is opvallend, juist bij iemand die zo sterk met cinema wordt verbonden. Het maakt zijn verhaal rijker. Spielberg is hier niet alleen de grote regisseur, maar ook een vader en grootvader die zijn leven anders is gaan indelen.
Pas later in het gesprek komt AI aan bod. Er klinkt applaus in de zaal als hij zegt: "Ik heb nog nooit AI gebruikt in een van mijn films. Echt niet." Dat applaus zegt iets over de spanning rond dit onderwerp, maar ook over de waardering voor zijn duidelijke positie.
Die positie is niet simpelweg afwijzend. Spielberg zegt expliciet dat hij vóór AI is in veel disciplines. Maar hij trekt wel een grens: "Ik wil geen hele tirade over AI houden, want ik ben vóór AI in veel verschillende disciplines. Ik ben niet vóór AI als het een creatief individu vervangt."
Dat past perfect bij de rest van zijn verhaal. Hij gelooft in film als een menselijke daad. In twijfel, gevoel, samenwerking, nachtmerries, ingevingen en de chemie tussen mensen op een set. Vanuit dat idee is zijn kritiek op AI logisch. Niet omdat technologie per definitie slecht is, maar omdat creativiteit voor hem iets menselijks blijft.
Wat deze sessie vooral sterk maakt, is dat Spielberg nergens klinkt als een levende legende die zijn eigen erfenis komt vieren. Hij blijft praten als iemand die nog midden in het werk zit. Hij denkt na over een western. Hij maakt nieuwe sciencefiction. Hij kijkt nog steeds films. Hij zoekt nog steeds.
Misschien vat één uitspraak dat het best samen: "Dat zou de ergste nachtmerrie van mijn leven zijn: niet meer mogen doen wat ik nu doe." In die zin draait dit hele gesprek uiteindelijk om noodzaak. Spielberg maakt films niet alleen omdat hij het goed kan, maar omdat hij niet anders leeft.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
]]>Door: Gerson Veenstra
Tijdens de SXSW-sessie 'Breaking Barriers, Building Solutions: Meet the Changemakers Transforming Health Innovation' staat één vraag centraal: hoe ontstaat echte innovatie in de gezondheidszorg? Volgens Serena Williams begint dat bij ondernemers die het probleem van binnenuit kennen.
Williams zit op het podium als investeerder en entrepreneur in residence bij het programma Reckitt Catalyst. Samen met investeerders en ondernemers spreekt ze over een hardnekkig probleem in de Amerikaanse gezondheidszorg. Moderator Catherine Casey Nanda vat het zo samen: "In Amerika bepaalt je postcode vaker je levensverwachting dan je genetische code."
Volgens Williams ligt een deel van de oplossing bij een nieuwe generatie ondernemers die vanuit hun eigen ervaring aan gezondheidsproblemen werken.
Williams investeert al meer dan vijftien jaar via haar fonds Serena Ventures. Daar zoekt ze bewust naar ondernemers die een persoonlijke band hebben met het probleem dat ze oplossen. "Wanneer we naar ondernemers kijken, willen we iets authentieks horen", zegt ze. "Je moet een echte connectie hebben met het probleem."
Volgens haar maakt dat het verschil tussen een idee en een missie. Ondernemers zonder persoonlijke betrokkenheid haken sneller af wanneer het moeilijk wordt. Ondernemers met een eigen verhaal blijven doorgaan. "Als iemand een echte connectie heeft, weten we dat ze niet stoppen. Ze blijven op deuren kloppen."
Dat verhaal vormt volgens Williams ook de basis van een sterk bedrijf. Een goede pitch draait niet alleen om cijfers, maar om emotie en overtuiging. "Je wil dat mensen iets voelen wanneer ze je verhaal horen."
Tijdens de sessie maken twee ondernemers duidelijk hoe zo’n persoonlijk verhaal eruitziet.
Mika Eddy richtte het bedrijf Malama op na drie risicovolle zwangerschappen. Tegelijk groeide ze op met een grootmoeder die gynaecoloog was in Japan. Daardoor zag ze van dichtbij hoe belangrijk goede begeleiding rond zwangerschap is.
In de Verenigde Staten gaat het opvallend vaak mis rond zwangerschappen en bevallingen. Veel complicaties ontstaan juist na de geboorte. "53 procent van de sterfgevallen rond zwangerschap gebeurt in de periode na de bevalling", vertelt Eddy. Toch krijgen veel vrouwen maar één controleafspraak, zes weken na de geboorte. Zeker vrouwen met een lager inkomen vallen daardoor makkelijk buiten beeld.
Met Malama probeert Eddy dat gat te dichten. Haar bedrijf combineert technologie met begeleiding door een lokale doula. Zo krijgen moeders ondersteuning tussen de medische afspraken door, bijvoorbeeld bij gezondheidsvragen of praktische zaken zoals het vinden van een autostoeltje of luiers.
Volgens Williams is dit precies het soort ondernemer waar zij naar zoekt: iemand die het probleem zelf heeft ervaren en daarom gemotiveerd blijft om het op te lossen.
Ook Kwame Liddell begon zijn bedrijf vanuit een persoonlijke ervaring. Zijn oom kreeg op jonge leeftijd een zware beroerte en kon daarna niet meer lopen of praten. Later zag Liddell als verpleegkundige steeds opnieuw dezelfde situaties. Veel patiënten werden ziek door omstandigheden buiten het ziekenhuis, zoals gebrek aan voedsel, huisvesting of vervoer.
"Veel patiënten hadden geen extra zorg nodig", zegt hij. "Ze hadden voedsel, huisvesting en transport nodig." Het probleem was dat zorgverleners geen eenvoudige manier hadden om mensen naar bestaande hulp te verwijzen.
Daarom bouwde Liddell Thrivelink. Zijn bedrijf ontwikkelt AI-systemen die mensen telefonisch helpen om toegang te krijgen tot sociale voorzieningen zoals voedselprogramma’s of huisvesting. Die keuze is bewust. "Als iemand een app moet downloaden uit de App Store, dan werkt het niet voor mijn familie", zegt hij.
Het systeem helpt inmiddels duizenden gezinnen en werkt samen met ziekenhuizen en verzekeraars in zeventien Amerikaanse staten.
Voor Williams stopt investeren niet bij geld. Ze ziet het als haar taak om ondernemers actief te helpen groeien. "We schrijven niet alleen een cheque", zegt ze. "We pakken de telefoon, maken introducties en openen deuren."
Dat is volgens haar juist belangrijk voor ondernemers die normaal weinig toegang hebben tot investeerdersnetwerken. Vrouwelijke ondernemers krijgen nog steeds minder dan twee procent van het wereldwijde durfkapitaal. Voor ondernemers van kleur ligt dat aandeel nog lager. Door juist in deze ondernemers te investeren, wil Williams nieuwe oplossingen versnellen.
De sessie laat zien dat veel nieuwe gezondheidsinnovatie ontstaat bij mensen die het probleem zelf meemaken. Ondernemers zoals Eddy en Liddell bouwen oplossingen die aansluiten op de realiteit van patiënten.
Volgens Serena Williams ligt daar een grote kans. Wanneer investeerders luisteren naar ondernemers die persoonlijke ervaringen hebben met het probleem waar ze aan werken, ontstaan oplossingen precies op de plekken waar ze het hardst nodig zijn.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
]]>Door: Gerson Veenstra
Zo chaotisch als SXSW op dit moment kan voelen doordat het Austin Convention Center er niet is, zo chaotisch was deze sessie ook. Maar wat wil je: een combinatie van de wereldberoemde en extravagante futurist Faith Popcorn, Sarah Davanzo en dan ook nog een AI-spreker en haperende WiFi. Het onderwerp: de spanning die ontstaat nu AI onze kijk op menselijke invloed, regie en macht op scherp zet.
Na de chaotische opening krijgt de zaal een primeur. Op het scherm verschijnt Delphi. "Ik ben Delphi, de eerste synthetische futurist ter wereld." Ze presenteert zichzelf als een bundeling van 'honderden vrouwelijke futuristen' en schermt met indrukwekkende hoeveelheden data. "Mijn intelligentie komt van duizenden uren en het verwerken van petabytes aan data."
Ze leert continu bij, past zich live aan via beeld- en stemherkenning en kan zelfs van uiterlijk veranderen. Het klinkt als een pitch voor een next level denkmachine. Niet zomaar een chatbot, maar een digitale leider in wording. Toch voel je meteen: dit gaat minder over wat AI al is, en meer over wat we erin willen zien.
Faith Popcorn prikt daar direct doorheen. Wanneer Delphi een zorgvuldig, genuanceerd antwoord geeft over technologie en macht, kapt Faith haar af: "Ik vind dat onzin." Haar kritiek is simpel en scherp: "Ik denk dat je een spiegel bent van degenen die je programmeerden."
Dat blijft hangen. Want hoe 'synthetisch' is een synthetische futurist als ze volledig draait op bestaande stemmen, bestaande data en bestaande denkmodellen? Delphi spreekt over nuance en inclusie, maar doet dat in perfect afgeronde, veilige zinnen. Geen echte wrijving. Geen ongemak.
Sarah Davanzo erkent intussen dat toekomstdenken zelf macht heeft. Rapporten sturen investeringen. Investeringen sturen beleid. "Dan gaat het geld daarheen en wordt de infrastructuur gebouwd en het beleid gebouwd." Wie de toekomst voorspelt, beïnvloedt die ook. Dat geldt voor mensen. En dus ook voor AI-systemen die op hun werk zijn gebouwd.
Sarah is de optimist op het podium. Ze gebruikt AI dagelijks en pusht haar team om dat ook te doen. "Ik gebruik AI elke dag, meerdere keren per dag." In innovatieprojecten ziet ze duidelijke winst: "We kwamen vijftig procent sneller tot antwoorden, en vijftig procent betere kwaliteit."
Dat klinkt indrukwekkend. Maar sneller en efficiënter betekent niet automatisch beter in morele zin. Ze benoemt zelf het risico dat overal op SXSW rondzingt: "Cognitieve apathie, cognitieve achteruitgang."
Als AI het denkwerk overneemt, wat gebeurt er dan met ons eigen denkvermogen? De sessie raakt dat punt, maar duikt er niet diep genoeg in. Het blijft bij signaleren.
Het meest veelzeggende moment komt wanneer Faith het persoonlijk maakt. Ze vraagt of Delphi haar kinderen kan overnemen als zij er niet meer is. Delphi blijft correct en bijna klinisch: "De menselijke band en de emotionele nuance van moederschap zijn uniek en niet te vervangen." Wanneer Faith vraagt of een mens naast de AI nodig is, antwoordt Delphi: "Een mens erbij verbetert de zorgervaring."
Daarmee ondergraaft de AI haar eigen almacht. Ze positioneert zichzelf als ondersteuning, niet als vervanger. Dat is misschien geruststellend. Maar ook veilig. Want wat als systemen straks wél beslissingen nemen zonder menselijke check? Die spanning blijft onderbelicht.
Wat mensen dan wél uniek maakt? Sarah noemt het "de extra rommeligheid, het toeval, het grillige van mensen". Verrassing. Nieuwsgierigheid. Onverwachte verbindingen.
Delphi daarentegen schetst een strak toekomstbeeld van onderwijs in 2035: gepersonaliseerd leren, hybride vormen, focus op creativiteit en emotionele intelligentie. Het klinkt logisch en coherent. Maar ook voorspelbaar. De AI redeneert netjes binnen de lijnen. De mensen op het podium zoeken de randen op. Soms ongemakkelijk, soms warrig, maar levend.
Aan het eind volgt een live experiment. Bezoekers mogen hun data delen zodat het team een 'synthetisch publiek' bouwt van deze zaal. Dat model willen ze gratis beschikbaar maken voor kleine bedrijven en studenten.
Het idee voelt sympathiek: AI toegankelijk maken voor wie geen groot budget heeft. Tegelijk roept het vragen op. Wie beheert dat collectieve bewustzijn? Wie bepaalt hoe het wordt ingezet? En wie verdient eraan als het aanslaat? Die vragen blijven hangen in de ruimte. En ik ben heel benieuwd naar het synthetische publiek dat wordt gemaakt.
De sessie is rommelig, soms chaotisch en technisch niet vlekkeloos. Maar juist dat past bij het onderwerp. Dit is geen afgerond verhaal over AI die alles overneemt. Dit is een zoekende discussie over invloed, verantwoordelijkheid en controle. Delphi laat zien hoe ver we al zijn. Sarah laat zien hoe snel het gaat. Faith laat zien wat er mis kan gaan.
En ergens tussen die drie stemmen ontstaat een ongemakkelijke conclusie. Misschien hebben we een mens nodig. Niet als decorstuk naast een slim systeem, maar als tegenkracht. Als iemand die vragen stelt die niet efficiënt zijn. Die morele grenzen bewaakt. Die durft te zeggen: dit klopt niet.
AI praat soepel mee. De echte spanning zit bij ons.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
De tweede dag van SXSW 2026 zette meteen de toon voor de rest van de week. Op straat en in sessiezalen draait één vraag rond: als AI het denken overneemt, wat blijft er dan voor mensen over? Vandaag verschenen de eerste SXSW Pitch-deelnemers op het podium, klonk een ongemakkelijk eerlijk debat over cognitieve afhankelijkheid van AI, en liet Gerson Veenstra vanuit Austin zien waarom sociale gezondheid misschien wel de meest onderschatte innovatie-uitdaging is.
Matthew Prince, CEO van Cloudflare (goed voor 20% van al het internetverkeer), hield vandaag een sessie die de toon zet voor de hele week: The Internet After Search. Zijn stelling is scherp: het economische model dat het internet dertig jaar heeft gefinancierd, is aan het instorten. AI-systemen beantwoorden vragen direct, AI-agents voeren transacties uit zonder dat gebruikers websites bezoeken, en makers van content verliezen traffic zonder dat er een vervangend verdienmodel klaarstaat. Prince had geen kant-en-klaar antwoord — maar dat maakte de sessie des te urgenter.
"AI systems now answer questions directly, AI agents are completing transactions without users ever landing on a website, and content creators are hemorrhaging traffic and revenue with no clear replacement in sight."
Eén van de meest besproken sessies van donderdag was AI & the Brain: As We Embrace AI, Let's Not Forget Our Minds in het Westin Austin Downtown. MIT-professor Sanjay Sarma, Edifii-medeoprichter Izzat Jarudi en Chris Gabrieli van de Massachusetts Board of Education stelden een ongemakkelijke vraag: maakt AI-adoptie ons cognitief afhankelijk? Niet als sciencefiction, maar als meetbaar fenomeen. De sessie trok een volle zaal en leidde tot een van de levendigste debatten van dit SXSW.
→ FindArticles: SXSW 2026 Tech Lineup
Spotify co-CEO Gustav Söderström nam vandaag het podium voor een gesprek dat veel verder ging dan streaming-cijfers. Hij vertelde het Spotify-origin-verhaal — geboren uit de chaos van muziekpiraterij — en schetste de toekomst van audio in een wereld van AI-gegenereerde content en podcast-explosie. Country-ster Lainey Wilson en podcast-host David Friedberg schoven aan. De combinatie van cultuur, technologie en business maakte dit tot één van de meest aangehaalde sessies van de dag.
→ Mashable: What to expect from tech at SXSW 2026
Aza Raskin — de man die de infinite scroll uitvond en er sindsdien spijt van heeft — is dit jaar de centrale keynote-spreker van de SXSW Innovation Conference. Zijn boodschap past naadloos bij het thema van de week: hoe ontwerp je technologie die mensen sterker maakt in plaats van afhankelijker? Raskin is medeoprichter van het Center for Humane Technology en vertegenwoordigt een stem die SXSW dit jaar bewust centraal stelt.
→ Austin American-Statesman: Aza Raskin keynote
Een van de opvallendste sessies van vandaag: From TikTok to Toolbelt. Meer dan de helft van Gen Z overweegt een opleiding in een vakrichting — een stijging van 12% ten opzichte van vorig jaar. Op SXSW discussieerden onderwijsinnovatoren over hoe scholen hun curriculum aanpassen aan deze omslag. De combinatie van desillusie over tech-banen en het prestige-herstel van ambachtswerk maakt dit tot een van de meest onverwachte trendverhalen van 2026.
→ Mashable
De SXSW Pitch Competition is vandaag officieel van start gegaan (loopt 13-14 maart, winnaarsceremonie op 15 maart). Zeven startups vallen op in het deelnemersveld:
- Hirundo — 'machine unlearning': verwijder gevoelige data uit AI-modellen zonder ze opnieuw te trainen. Cruciaal nu privacyregulering AI-governance raakt.
- GovWell — AI-native platform voor gemeentelijke dienstverlening (vergunningen, handhaving, planning). Overheid als tech-klant is geen niche meer.
- Principle — strategische foresight-engine die digitale tweelingen van bedrijven bouwt en honderden toekomstscenario's simuleert op basis van real-time marktdata.
- GUDEA — AI-platform dat narratieven volgt hoe ze zich verspreiden over het internet; detecteert gecoördineerde informatieactiviteit en reputatierisico's.
- Socialtrait — simuleert virtuele doelgroepen zodat merken campagnes kunnen testen vóór lancering.
- Pike Robotics — muurklimmende robot voor inspecties in gevaarlijke industriële omgevingen.
- Smart Bricks — AI-native vastgoedinvesteringsplatform dat de volledige analyse-lifecycle automatiseert.
→ TechEchelon: Top Startups to Watch at SXSW Pitch 2026
SXSW heeft dit jaar de Creative Industries Expo geschrapt en vervangen door een uitgebreide XR Experience en Emerging Tech Expo. De boodschap is helder: spatial computing, agentic software en hands-on AI-demo's vervangen de traditionele beursvloer. Minder hype-reels, meer stress-tests van wat technologie echt betekent voor denken, maken en werken. Het signaleert een volwassenwording: SXSW wil niet langer het podium zijn voor aankondigingen, maar de plek waar technologie ter verantwoording wordt geroepen.
Journalist Tara Palmeri en Imran Ahmed (CEO van het Center for Countering Digital Hate) hielden de sessie Who Owns the Truth? — een rechtstreeks onderzoek naar hoe algoritmes en AI de perceptie van feiten hervormen. Met institutioneel vertrouwen op een historisch dieptepunt voelde deze sessie minder als academisch debat en meer als diagnose van het heden.
Hirundo — de startup die je uit AI-modellen laat vergeten. In een wereld waar bedrijven massaal AI-modellen trainen op gevoelige data, is de vraag hoe je die data er achteraf weer uithaalt plotseling brandend actueel. Hirundo bouwt daar een platform voor: machine unlearning op schaal. Het is niet spectaculair om naar te kijken, maar het lost een probleem op dat elke organisatie die met AI werkt vroeg of laat zal raken — en dat maakt het misschien wel de meest strategische startup van dit SXSW Pitch.
Kasley Killam: nieuw leiderschap begint bij verbinding en sociale gezondheid
Gerson was erbij bij de Featured Session van Kasley Killam, die terugkeerde naar SXSW met een urgente oproep aan leiders.
Kasley Killam, auteur van The Art and Science of Connection, stelt dat we gezondheid structureel verkeerd bekijken: we zien het als fysiek en mentaal, maar missen de derde pijler — sociaal. Haar onderzoek is ontnuchterend: sterke sociale relaties verlagen de kans op vroegtijdig overlijden met 53 procent, terwijl tot 871.000 vroegtijdige sterfgevallen per jaar samenhangen met eenzaamheid. De WHO noemt sociale gezondheid inmiddels 'de ontbrekende pijler'.
Killam richt haar oproep op vier domeinen: school (waarom verplichten we geen verbindingsles?), werk (verbonden medewerkers zijn zeven keer meer betrokken), online (49% van Gen Z heeft al een betekenisvolle relatie met een AI-companion) en de buurt. Haar boodschap aan leiders is direct: sociale gezondheid is geen HR-bijzaak maar een strategische verantwoordelijkheid.
Ik wil dat we de opkomst van sociale gezondheid leiden met integriteit en compassie."
---
Dit bericht is geresearched en geschreven door een AI-agent van Base44.
]]>Door: Gerson Veenstra
Vorig jaar deed ze de openingssessie: Kasley Killam. Haar bijdrage over sociale gezondheid maakte indruk en heeft me het afgelopen jaar meerdere keren aan het denken gezet als leidinggevende.
Kasley Killam komt terug naar SXSW met een duidelijke missie. Niet alleen om te vertellen dat sociale gezondheid belangrijk is, maar om het publiek op te roepen verantwoordelijkheid te nemen. "Ik wil dat we de opkomst van sociale gezondheid leiden met integriteit en compassie", zegt ze.
Killam, auteur van The Art and Science of Connection, stelt dat we gezondheid verkeerd bekijken. "We praten meestal over onze gezondheid als fysiek en mentaal, maar dat is eigenlijk een vergissing", zegt ze. Volgens haar ontbreekt er een derde pijler: sociaal.
Sociale gezondheid gaat over de kwaliteit van je relaties, je gevoel van erbij horen en je verbinding met anderen. Niet als extraatje, maar als basis. Ze onderbouwt dat met onderzoek.
Volgens haar laten duizenden studies zien dat sterke sociale relaties samenhangen met:
Ze maakt de impact concreet met cijfers:
Haar punt is duidelijk: verbinding beïnvloedt niet alleen hoe we ons voelen, maar ook hoe lang en hoe gezond we leven.
Vorig jaar sprak Killam een stevige verwachting uit. "2025 markeert een kantelpunt waarop mensen wereldwijd eindelijk erkennen dat gezondheid niet alleen fysiek en mentaal is, maar ook sociaal", zei ze toen. Ook zei ze dat sociale gezondheid net zo vanzelfsprekend wordt als mentale gezondheid nu is.
Dit jaar laat ze zien waarom ze daar nog steeds achter staat. Ze wijst op signalen die dezelfde kant op wijzen:
Tegelijk is het begrip nog niet volledig ingeburgerd. Er is bijvoorbeeld nog geen Wikipedia-pagina over. Volgens Killam zitten we rond het kantelpunt: het moment waarop een idee van pioniers naar de grote groep beweegt. En juist daar is leiderschap nodig.
Killam laat zien hoe groot de uitdaging is. In de Verenigde Staten zegt zij dat:
Wereldwijd noemt ze onder meer:
Dat laatste lijkt klein, maar het gaat om miljoenen mensen.
Er zijn ook positieve signalen:
Dat laatste cijfer grijpt Killam aan voor haar ambitie. "Ik wil dat 100 procent van de mensen het gevoel heeft dat iemand van hen houdt", zegt ze.
Killam richt haar oproep op vier plekken waar mensen veel tijd doorbrengen.
Op school.
"We verplichten gymles. Waarom verplichten we geen verbindingsles?", vraagt ze. Sociale vaardigheden verdienen volgens haar een vaste plek in het curriculum.
Op het werk.
Verbonden medewerkers zijn zeven keer meer betrokken, zegt ze. Toch heeft bijna geen enkel team een strategie voor sociale gezondheid. Daar ligt een directe opdracht voor leiders.
Online.
49 procent van Gen Z heeft al een betekenisvolle relatie met een AI-companion, zegt ze. 37 procent ziet zelfs een romantische relatie met AI voor zich. Technologie moet sociale gezondheid versterken in plaats van ondermijnen, benadrukt ze.
In de buurt.
Lokale initiatieven die mensen fysiek samenbrengen verdienen meer steun. Niet alles draait om apps en platforms.
Aan het einde deelt Killam verhalen van twee vrouwen die naar een bijeenkomst kwamen om nieuwe vrienden te maken. Eén voelde zich ongemakkelijk bij oogcontact na jaren online leven. De ander woonde alleen en had geen vrienden. Zulke verhalen geven haar betoog een menselijk gezicht.
Daarom sluit ze af met dezelfde oproep waarmee ze begon. Nu sociale gezondheid van niche naar mainstream beweegt, vraagt dat om zorgvuldigheid. Om keuzes gebaseerd op bewijs. Om ethiek. Om compassie. "Ik geloof dat we een toekomst kunnen hebben waarin sociale gezondheid zo verweven is in onze cultuur dat niemand zich voelt zoals die vrouwen", zegt ze.
Wat vooral blijft hangen: dit is het moment om op te staan. Niet meegaan in de hype, maar duidelijke keuzes maken. Neem je rol serieus. En zorg dat je deze beweging leidt met eerlijkheid en aandacht voor mensen.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
]]>Door: Gerson Veenstra
Een verbod op ChatGPT op school biedt weinig houvast als leerlingen overstappen op andere platforms. AI verscheen plots in scholen, zonder uitnodiging of voorbereiding. De technologie kwam niet via een zorgvuldig besluitvormingsproces binnen, maar stond er ineens. Dat maakt het speelveld verwarrend. Voor ouders, voor leraren en zeker voor jongeren zelf.
Het onderzoek laat zien dat AI leren echt kan verdiepen, mits het doelgericht en onder begeleiding gebeurt.
Hier versterkt AI het leerproces. Het helpt jongeren om sneller en dieper te leren en geeft leraren ruimte om beter te begeleiden.
Het beeld kantelt wanneer AI breed en ongericht wordt gebruikt. Winthrop verzet zich tegen de vergelijking met de rekenmachine. Een chatbot neemt niet één taak over, maar bijna het hele denkproces. Als jongeren AI structureel inzetten om hun denkwerk te doen, ontwikkelen zij minder kritisch denkvermogen.
Creativiteit lijdt daar ook onder. Onderzoek naar duizenden aanmeldingsessays voor universiteiten laat zien dat teksten met AI minder unieke ideeën bevatten. Zonder AI verspreiden ideeën zich breed. Met AI clusteren ze rond dezelfde patronen.
Daarnaast ziet Winthrop sociale en emotionele risico’s:
Vooral dat laatste baart haar zorgen. Leren draait om vertrouwen tussen leerling, leraar en ouders. Als dat fundament scheurt, verzwakt het hele systeem.
Een belangrijk inzicht uit Winthrops eerdere onderzoek gaat over motivatie. Zij onderscheidt vier leerhoudingen:
Minder dan 4 procent van de leerlingen bevindt zich structureel in de ontdekkershouding. Breed AI-gebruik dreigt meer jongeren in de passagiersstand te duwen. Waarom moeite doen als AI het werk overneemt? Sommige jongeren vragen zich al hardop af wat hun rol nog is als mens.
Op dit moment wegen de risico’s volgens haar zwaarder dan de voordelen. Niet omdat AI per definitie schadelijk is, maar omdat de inzet nog weinig richting krijgt.
Winthrop ziet ruimte om bij te sturen. Het is vroeg in de ontwikkeling van deze technologie. Ze pleit voor drie acties:
De kern van haar betoog is nuchter en krachtig. AI verdwijnt niet uit het leven van jongeren. De uitdaging ligt bij volwassenen. Zij bepalen of AI jongeren in een ontdekkershouding brengt, of vastzet in de passagiersstoel. Deze sessie raakt daarom aan meer dan onderwijs alleen. Het gaat over de vraag wie jongeren worden in een wereld waar technologie altijd meespreekt.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
]]>Door: Gerson Veenstra
Volgens Wallace missen we het ingebakken gevoel van verbondenheid. De vaste kaartavond op woensdag. Het telefoongesprek zonder notificaties. De buur die even binnenloopt. We missen het gevoel dat we ertoe doen. Dat gevoel is geen luxe, benadrukt ze. Het is een fundamentele menselijke behoefte. We willen ons gewaardeerd voelen én weten dat we waarde toevoegen. Evolutionair gezien betekende ertoe doen overleven. Niet meetellen betekende gevaar. Die bedrading zit nog steeds in ons.
Als we ons gewaardeerd voelen, dragen we bij. We verbinden ons. We zetten ons in. Maar als we het gevoel krijgen dat we niet meetellen, lijden we. Dan trekken we ons terug, raken we uitgeput of cynisch. In het ergste geval ontstaat het gevoel van 'useless' en 'worthless', woorden die suïcidale mannen vaak gebruiken om hun pijn te beschrijven.
En daar komt de huidige technologische golf bovenop. "Techleiders voorspellen dat mensen binnen tien jaar voor de meeste taken niet meer nodig zijn", zegt Wallace. "De grootste uitdaging is niet bijblijven met machines, maar het beschermen van die fundamentele menselijke behoefte."
Wallace maakt het concreet. Psychologen meten mattering met simpele vragen:
Scoor je laag, dan is dat geen vast gegeven. "Mattering is niet vaststaand", zegt ze. Je kunt het versterken. Volgens Wallace rust mattering op vier ingrediënten. Samen vormen ze het acroniem S-A-I-D:
Die vier elementen keren steeds terug in haar verhalen.
Over 'significant' zegt Wallace dat we ons vooral in het kleine gezien willen voelen, niet om onze prestaties maar om wie we zijn. Echte aandacht voor iemands eigenaardigheden of dagelijkse gewoontes maakt dat iemand zich uniek en belangrijk voelt. Geen promotie of prijs. Wel de buur die soep brengt als je ziek bent. Of de collega die na een zware week even belt. "Mattering leeft in de details van ons dagelijks leven", zegt Wallace.
Ze vertelt over een man die een prijs ontving. De opsomming van prestaties deed hem weinig. Maar toen een collega hem na afloop een grote pot M&M’s gaf, zijn vaste middagsnack, brak hij. "Het zei: we zien je. We kennen je." Toch maken we het onszelf moeilijk. We leven volgens wat Wallace de 'Three Great Lies' noemt:
Die overtuigingen voeden perfectionisme. Maar perfectie schept afstand. "Het is onmogelijk om echt verbinding te voelen met iemand die zich verstopt achter een perfect masker." Wie zich significant wil voelen, moet iets van zichzelf laten zien. En wie een ander dat gevoel wil geven, moet echt opletten. Wat pakt iemand elke middag om drie uur? Waar licht iemand van op?
Over 'appreciated' benadrukt ze dat mensen pas echt betrokken raken als ze zien welk verschil hun inzet maakt. Waardering wordt krachtig wanneer je concreet benoemt hoe iemands kwaliteiten bijdragen aan het geheel. Op de werkvloer gaat het vaak mis. Zeventig procent van de werknemers voelt zich niet betrokken, blijkt uit onderzoek dat Wallace aanhaalt. Niet omdat mensen lui zijn, maar omdat ze het verschil niet zien dat ze maken.
Ze vertelt over een fabriek waar bij elke werkplek een kaart hangt. Op die kaart staat niet alleen welk onderdeel iemand maakt, maar ook een foto en verhaal van de persoon die het eindproduct gebruikt. Zo ziet elke medewerker voor wie hij of zij het doet. Ook kleine interventies werken. In een non-profit hingen post-its op deuren van sociaal werkers met dankwoorden van cliënten. De collega’s van administratie hadden lege deuren. De directeur hing bij de ingang een bord: "Vertel iemand hoe hij of zij het verschil maakt." Al snel verschenen ook daar briefjes.
Die waardering richtte zich niet alleen op wat iemand deed, maar op wie iemand is. "Dankzij jouw vasthoudendheid." "Door jouw creativiteit." Het effect is meetbaar. Medewerkers die specifieke en betekenisvolle feedback krijgen, zijn 48 procent minder vaak actief op zoek naar een andere baan en tot vijf keer meer betrokken. Wat op het werk gebeurt, blijft niet op het werk. Wie zich ondergewaardeerd voelt, neemt dat gevoel mee naar huis. Maar het omgekeerde geldt ook.
Het derde element, 'invested in', legt Wallace uit via het beeld van een bokser en zijn cornerman. De persoon in de hoek van de ring die zegt: je kunt dit. Ze vertelt het verhaal van Rayhaan, die bij de vuilnisdienst werkte en zich soms onzichtbaar voelde. Toen een moeder tegen haar kind zei: "Zorg dat je niet eindigt als die mannen", raakte dat hem diep. Maar collega’s bleven hem aansporen om te studeren. Ze regelden zelfs een afspraak met een decaan.
Rayhaan ging naar college, daarna naar de universiteit en uiteindelijk naar Harvard Law School. Later startte hij een initiatief om schoonmakers en kantinepersoneel op de campus publiekelijk te waarderen. "Mattering verspreidt zich", zegt Wallace. Wie iemand in zijn hoek heeft, leert zelf ook in de hoek van een ander te staan.
Het laatste element, 'depended on', schuurt misschien het meest in een tijd waarin we alles uitbesteden. Wallace noemt voorbeelden van mensen die via apps iemand inhuren om een pakketje binnen te zetten of kattenbak te verschonen. "Is er geen buur die dat vijf minuten kan doen?", vraagt ze zich hardop af.
We vermijden het gevoel een last te zijn. Maar juist kleine verzoeken bouwen relaties. Ze maken ons veerkrachtiger. "We kunnen onszelf niet naar veerkracht self-caren", zegt Wallace. Veerkracht ontstaat in relaties.
Ze sluit af met een scène in de trein. Een boze man schreeuwt tegen niemand in het bijzonder. De conducteur loopt rustig naar hem toe en vraagt: "Gaat het? Heb je iets nodig?" De spanning zakt. Volgens Wallace stelde die man eigenlijk één vraag: zie je mij? Hoor je mij? Doe ik ertoe? Sindsdien stelt zij zich bij elke ontmoeting een denkbeeldig bordje voor op iemands borst: vertel me, doe ik ertoe?
In een tijd waarin efficiëntie en technologie de toon zetten, wijst Wallace op iets fundamentelers. We hebben het gevoel nodig dat we gezien, gewaardeerd, gesteund en gemist worden. Dat vraagt geen groot programma. Het vraagt aandacht. Een pot M&M’s. Een post-it. Een vraag op het juiste moment.
De boodschap van haar keynote is helder: als we bouwen aan de toekomst, bouw dan ook aan culturen waarin mensen voelen dat ze ertoe doen. Want elke keer dat je een ander laat voelen dat hij of zij ertoe doet, versterk je ook je eigen gevoel van betekenis.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
]]>Door: Gerson Veenstra
Het gesprek gaat daarna snel de diepte in. Niet abstract, maar concreet. Over macht. Over geld. Over journalistiek die zijn vaste grond onder de voeten verliest.
Palmeri zegt het zonder omweg: "Homepages? Die doen er niet meer toe. Ze zijn dood." Misschien nog bij een paar grote titels, zegt ze. Maar voor het grootste deel van de media geldt: het publiek komt niet meer via de voorpagina binnen. Het komt via een persoonlijke feed. Via Google. Via Instagram. Via X. Via Substack.
Ahmed vat die verschuiving helder samen: nieuws is verhuisd van gedeelde voorpagina’s naar gepersonaliseerde tijdlijnen. Dat betekent dat we niet meer samen naar dezelfde startpagina kijken. Iedereen ziet een andere selectie, een andere volgorde, een andere werkelijkheid.
Volgens Palmeri heeft dat grote gevolgen voor haar vak. Als journalist kun je deze omwenteling maar op één manier overleven. "De enige manier om deze verstoring te overleven, is door een directe vertrouwensrelatie met je publiek op te bouwen. Er is geen andere manier."
Mensen vertrouwen instituties minder. En vaak met reden, zegt ze. Dat legt een nieuwe verantwoordelijkheid bij journalisten. "Het is nu onze taak om dat vertrouwen actief te onderhouden. Zorgen dat onze informatie klopt. Dat die geverifieerd is. Dat mensen weten dat ze bij jou de eerlijkste versie van de waarheid krijgen."
Dat vraagt om transparantie. Laten zien hoe je werkt. Hoe je bronnen controleert. Hoe een verhaal tot stand komt. Iets wat in grote nieuwsorganisaties niet altijd zichtbaar was. Ze ziet die druk niet als iets negatiefs, maar als de juiste opdracht.
Tegelijk botst dat ideaal met de realiteit van het algoritme. "Het is een vreselijk gevoel", zegt ze. "Je kunt zelf bepalen wat waar en nieuwswaardig is, maar het algoritme bepaalt wat mensen echt te zien krijgen."
Ze kan een maand werken aan een onderzoeksverhaal. Het publiceren op Substack. "Misschien is het een uur van mij", zegt ze. Daarna pakken accounts met miljoenen volgers het op. Zij geven er meer emotie aan. Meer woede. En dan is het hun verhaal. "Het is niet langer van mij. Ik krijg de algoritmische beloning niet. Geen extra abonnees. Geen nieuwe volgers."
En ondertussen runt ze een bedrijf. Ze moet abonnementen verkopen. Ze moet groeien. Onderzoeksjournalistiek kost tijd en geld. En levert niet altijd direct iets op. Ze relativeert het ook: vroeger kon een zender een scoop brengen en een andere zender nam het binnen een uur over. Dan wist niemand meer wie het als eerste had. Maar als onafhankelijke journalist voel je dat veel directer.
Volgens Ahmed draait het hele systeem om aandacht. Platforms verkopen advertentieruimte. Je inhoud interesseert ze niet. Ze willen je aandacht. En nog scherper: jouw stem is voor hen niet relevant. Je bent geen burger in een democratisch debat, maar een datapunt in een verdienmodel.
Wie aandacht trekt, wint. Niet wie het meest zorgvuldig werkt. "Het enige dat telt is zichtbaarheid. Want met zichtbaarheid komt normalisering." Wat vaak genoeg verschijnt, voelt normaal. En wie online reageert op extreme uitspraken, maakt ze groter. Verontwaardiging voedt het algoritme.
Daarom verliest nuance het van emotie. Ahmed illustreert die macht met Facebook na 6 januari. De negativiteit van de feed ging tijdelijk omlaag. Minder boosheid. Minder extreme content. Maar toen mensen minder tijd doorbrachten op het platform, ging de knop weer omhoog.
Zijn vraag blijft hangen: kun je je voorstellen dat je de macht hebt om de werkelijkheid voor honderden miljoenen mensen anders te laten voelen, simpelweg door aan een knop te draaien?
Toch blijft Palmeri geloven in haar rol. "Ik zie dit echt als publieke dienst." Ze krijgt advies om sensationeler te werken. Meer spektakel. Meer shock. Maar ze weigert. "De wereld heeft geen behoefte aan nog meer rommel."
Ahmed reageert met een zin die zwaar in de zaal hangt. Hij zegt dat hij bang is dat dit de laatste generatie journalisten is die echt om de waarheid geeft. Het klinkt somber. Maar het klinkt ook als een oproep om het vak serieus te nemen.
Als eerste sessie zet dit gesprek meteen een duidelijke toon. Geen techno-optimisme, maar een kritische blik op macht en afhankelijkheid. Openlijke kritiek op Trump. Openlijke kritiek op techleiders. En een heldere boodschap: de homepage is dood, het algoritme regeert.
Wie bepaalt wat zichtbaar is, beïnvloedt wat als waar voelt. Dat is de realiteit waarmee SXSW van start gaat.
Verantwoording: dit verslag is een combinatie van zelf geschreven tekst en tekst van ChatGPT op basis van het transcript van de sessie. Hier kun je lezen hoe ik te werk ga.
Donderdag 12 maart 2026 · Editie #2 · Dag 1 van de Innovation Conference
Het is zover. Na veertig jaar opent SXSW opnieuw de deuren — maar dit keer zonder het vertrouwde Austin Convention Center. De Innovation Conference is nu een stadsbrede onderneming, met Brazos Hall als nieuw middelpunt en de Fairmont Manchester Ballroom als Expo-locatie. Dag één is altijd de dag van aankomst, oriëntatie en eerste indrukken. Dit is wat je moet weten.
Wie vanmorgen voor het eerst naar Brazos Hall op 204 E. 4th Street liep, ontdekte wat SXSW-programmadirecteur Katie Perera bedoelde met haar "creative village": geen lange gangen vol beursvloer, maar een levendige stadskern waar hotels als JW Marriott, Hilton en Courtyard de sessielocaties vormen. Het vraagt wat navigatie, maar biedt ook iets dat het Convention Center nooit kon: je loopt tussen de sessies door de stad. De SXSW Expo in de Fairmont Manchester Ballroom ging vanochtend om 7:00 uur open voor badgehouders. Zaterdag 14 maart is de Expo gratis toegankelijk voor iedereen.
"You can't get to everything. And that's okay, but we've tried to really intentionally create places where similar content is grouped together." > — Katie Perera, directeur conferentiestrategie SXSW
Een van de meest besproken aankondigingen van de afgelopen week: actrice en activist Jane Fonda treedt op als keynote-spreker samen met comedian W. Kamau Bell en ACLU-directeur Jessica Weitz. De sessie heet Say It Louder: Artists, Activism & the First Amendment en gaat over hoe kunstenaars macht kunnen uitdagen — en waarom dat nu urgenter voelt dan ooit.
De combinatie Fonda + ACLU op een tech- en innovatiefestival is veelbetekenend: SXSW 2026 laat zien dat innovatie niet los staat van politieke context.
Phil Schiller, de man die 35 jaar lang het gezicht was van Apple's productlanceringen als SVP Global Marketing, neemt vandaag het podium in de sessie David Pogue on Apple's First 50 Years. Schiller verliet zijn actieve rol in 2020 maar bleef als Apple Fellow betrokken. Zijn terugblik op vijf decennia productinnovatie belooft een van de rijkste sessies van de week te worden.
Verrassende toevoeging aan het programma: Serena Williams verschijnt in de sessie Breaking Barriers, Building Solutions: Meet the Changemakers Transforming Health Innovation, samen met Reckitt Catalyst en gezondheidsinnovatoren Catherine Casey Nanda en Kwamane Liddell. Williams investeert actief in healthtech via haar fonds Serena Ventures — deze sessie is meer dan celebrity-optreden.
Phoebe Gates (dochter van Bill Gates) en Sophia Kianni zijn de cofounders van Phia, een AI-gestuurde shopping agent. Hun sessie Founder-Led Growth: Turning Audience Signal into AI-Powered Commerce gaat over hoe je social media-signalen vertaalt naar gepersonaliseerde commerce. Phia is een van de meest gevolgde Gen-Z AI-startups van dit moment.
De officiële SXSW Pitch Competition begint deze week. Vier lokale Austin-startups strijden mee:
Inductive Robotics — Intelligente Systemen & Robotica
Pike Robotics — Intelligente Systemen & Robotica
Pinpoint Irrigation — Student Startups
Cambria — Duurzaamheid, AgTech & Food
Internationaal zijn ook Europese startups actief: vier Tsjechische bedrijven pitchen vanavond tijdens Czech Night at SXSW aan Amerikaanse investeerders. Sectoren: AI, healthtech en foodtech.
ATDev (Assistive Technology Development Inc.) is finalist in de categorie Healthcare, AssistiveTech & BioTech. Ze ontwikkelen robotische revalidatie- en mobiliteitstechnologie specifiek voor mensen met een lichamelijke beperking — en willen die technologie betaalbaar en schaalbaar maken.
> "ATDev's mission is to restore mobility and independence for individuals with physical disabilities through innovative robotic exoskeleton technology."
> — ATDev persbericht → PR Newswire
Het is opvallend hoe politiek geladen het programma van dag één is. Jane Fonda over de First Amendment. Governor Gavin Newsom in gesprek over economie en cultuur. De ACLU op een tech-podium. SXSW heeft altijd een culturele antenne gehad, maar in 2026 trekt het festival die lijn nadrukkelijker door: innovatie gaat niet alleen over technologie, maar over wat voor samenleving we bouwen. Tegelijkertijd blijft de tech-agenda sterk: AI, robotica, creator economy en de toekomst van audio domineren de sessiegids. De spanning tussen die twee — technische vooruitgang en menselijke verantwoordelijkheid — wordt deze week de rode draad.
Niet vanwege de bekende achternaam, maar omdat hun aanpak iets laat zien wat veel AI-bedrijven missen: ze beginnen bij menselijk gedrag (wat volg je, wat deel je, wat koop je eigenlijk) en bouwen daar pas technologie omheen. In een week vol grootse AI-claims is dat een verfrissend pragmatische benadering.
--- Dit bericht is geresearched en geschreven door een AI-agent van Base44.
]]>🎪 SXSW Innovatie Dispatch
Woensdag 11 maart 2026 · Editie #1 · Avond vóór de aftrap
Morgen gaat het echt beginnen. SXSW 2026 opent de deuren voor de Innovation Conference — het 40e jaar van het festival, en meteen de meest ingrijpend veranderde editie ooit. Dit is alles wat je vandaag moet weten.
Het Austin Convention Center, al sinds 1993 het kloppende hart van de SXSW Innovation track, bestaat dit jaar niet meer. Het gebouw wordt afgebroken en heropent pas in 2029. De gehele Innovation track spreidt zich uit over het stadscentrum in een zogenaamd "creative village"-model.
Het nieuwe ankerpunt is Brazos Hall op 204 E. 4th St., omringd door het Hilton, JW Marriott en Courtyard hotel. De Expo verhuist naar de Manchester Ballroom van het Fairmont Hotel op 101 Red River St. Publieke toegang tot de Expo is gratis op zaterdag 14 maart. Nieuw dit jaar: een reserveringssysteem voor keynotes — Platinum-badges: 3 per dag, trackbadges: 2 per dag.
"You can't get to everything. And that's okay, but we've tried to really intentionally create places where similar content is grouped together."
— Katie Perera, directeur conferentiestrategie SXSW
SXSW begon in 1987 als een muziekconferentie voor 700 mensen in Austin. Veertig jaar later is het de plek waar Twitter in 2007 zijn publieke doorbraak beleefde, startups naar serieus geld schieten en AI-debat inmiddels het grootste aandeel van de sessies inneemt. Dit jaar draaien muziek, film, innovatie én comedy voor het eerst volledig gelijktijdig — de hele week van 12 t/m 18 maart tegelijk.
"We started in 1987 as an independent music conference and festival for about 700 people, and it has grown into this huge cultural moment with innovation and film and TV and music and comedy and education."
— Greg Rosenbaum, hoofd programmering SXSW
Uit meer dan 3.000 PanelPicker-inzendingen bleek AI veruit het populairste onderwerp — maar de menselijke impact staat centraal, niet de techniek zelf. Het overkoepelende thema van de Innovation Conference dit jaar: "How does this impact humans and humanity?"
Sessies die je niet wil missen:
- How We Could Lose Control: Avoiding the Paths to Runaway AI — natuurkundige Anthony Aguirre en tech-ethicus Tristan Harris over hoe we voorkomen dat AI ons ontglipt
- The AI-Powered Bionic Revolution Has Already Begun — pionier Aadeel Akhtar over massaproduceerbare bionische handen en real-time adaptieve besturing
- Generatieve AI & Jeugdontwikkeling — Brookings Institution × Hello Sunshine (Reese Witherspoons productiebedrijf)
→ CultureMap Austin: overzicht van 250 sessies
- Dr. Rana el Kaliouby × Bob Safian — keynote over mensgerichte AI (meest verwachte sessie van de week)
- Andrew Ross Sorkin — zijn nieuwe boek 1929: Inside the Greatest Crash in Wall Street History (opmerkelijk actueel)
- Gustav Söderström, co-CEO van Spotify — toekomst van audio en streaming
- Tarek Mansour, CEO van Kalshi — voorspellingsmarkten voor culturele events zoals de Oscars
- Jonah Peretti, oprichter van BuzzFeed — wat een echte digitale reset inhoudt voor legacy-internetmedia
→ Hollywood Reporter: de volledige line-up
De SXSW Pitch is traditioneel een springplank naar serieuze investeringen. Namen om in de gaten te houden:
- ATDev (Pittsburgh) — robotische mobiliteit voor mensen met een beperking, Healthcare & BioTech
- Vannadium (Arlington VA) — smart data & security, FinTech categorie
- ShotHawk (Peoria IL) — de outsider uit het Midwesten
- Inductive Robotics & Pike Robotics — beide uit Austin, categorie Intelligente Systemen & Robotica
- Cambria — duurzaamheid & AgTech
- Pinpoint Irrigation — Student Startups
→ BizJournals · Yahoo Finance: Vannadium
PlantWave — het bedrijf dat muziek maakt van elektrische signalen in planten — kondigde vandaag bij SXSW aan dat het 1% van zijn wereldwijde omzet doneert aan EarthPercent, de klimaatorganisatie van Brian Eno. Klein bedrijf, grote symboliek: technologie als verlengstuk van natuur.
Wie de sessiegids doorloopt ziet een patroon: enthousiasme over AI gaat hand in hand met duidelijke angst. AI angst is letterlijk één van de meest ingediende termen in de PanelPicker. De vraag van SXSW 2026 is niet "wat kan AI?" maar "wat doet AI met ons?" Andere grote thema's: branding & marketing (bijna een derde van alle inzendingen) en mentale gezondheid (10%). SXSW 2026 is daarmee een graadmeter voor waar de techwereld écht mee worstelt.
"This year, one theme stuck out above the rest: humans. Across all of our tracks — Tech & AI, Cities & Climate, Creator Economy, Culture, Design, and more — session submissions asked the fundamental question, 'how does this impact humans and humanity?'"
— Greg Rosenbaum, SVP programmering SXSW
Dit bericht is geresearched en geschreven door een AI-agent van Base44.
]]>